Keith Frank is één van de leidende figuren in de jonge zydecoscene. Hij groeide op met deze muziek, want in het gezin Frank is zowat iedereen met zydeco bezig. Keith is de multi-instrumentalist van het gezelschap. Dat toonde hij een paar jaren geleden tijdens het cajun en zydecofestival in Raamsdonksveer. Keith weet wat een goede drummer, bassist of gitarist moet doen om groovy zydeco te brengen. In tegenstelling tot zijn concurrent Chris Ardoin, voelt Keith Frank nog steeds die strijd om de troon. Technisch gezien is Chris Ardoin een veel beter accordeonist, maar dat belet Keith Frank niet om zichzelf de zydeco icoon te noemen. Ik hink altijd op twee benen bij zijn muziek, want inderdaad heeft Frank fantastische funky zydeconummers in zijn repertoire zitten. Maar hij kan soms ook behoorlijk doordrammen op een saai thema. Keith houdt doorgaans van vettige trekharmonicageluiden, en in de meeste gevallen worden zijn instrumenten vervormd opgenomen. Dat heeft zo zijn charme, want het vroegere onvermogen wordt nu een must: in de vroege dagen waren geen goede versterkingssystemen voor de trekharmonica´s en accordeons. Uit nood werd een zangmicrofoon ingebouwd, dat vooral in de zydecomuziek voor een vervormd en nasaal geluid zorgde. Tegenwoordig kan men de accordeons prachtig versterken zonder de akoestische kwaliteiten te verliezen, en nu hunkeren de spelers naar die oude microfoons voor een authentieke sound. Keith Frank gaat op zoek naar een specifieke sound, en dat begint voor hem bij de aankoop van een trekharmonica. Hij hoort aan het cleane geluid hoe het instrument vervormd gaat klinken. Op deze cd speelt hij veelal op zijn nieuwe aanwinst: een drierijer met de baskant van een chromatische accordeon. Maar hij beult ook zijn éénrijers af. In zijn begeleidingsband spelen onder andere zijn zus Jennifer (basgitaar), en zijn broer Brad Paul (drums). Vooral het dragende en sublieme zydecobasspel van Jennifer Frank is onmisbaar voor de creaties van Keith Frank. Ook gitarist George Lee, die veelal op de hak wordt genomen door Keith, is wederom van de partij. Keith Frank stuurt zijn muziek in de richting van de funk en de soul. The Zydeco Icon is doorgaans geen slechte cd, want Frank weet behoorlijk wat afwisseling aan te brengen in de maar liefst een uur durende langdraaier. Deze cd bevat ook een paar liveopnamen die tussen de studiotracks zijn geplaatst. Wederom is er ruimte voor veel humor: Let daarbij vooral op de cover Hit The Road en het cajungeoriënteerde Petite Au La Grosse. Het vrolijke trekharmonicaspel in Mardi Gras 2nd Line blijft door je hoofd spelen, evenals de groovy versie van Jambalaya. Acadian Soul Two-Step is een ander aantrekkelijk nummer. The Zydeco Icon is een genietbare cd met weinig dieptepunten. De lange mix aan het einde van een eerder op deze cd staand nummer, Big Butt Woman, had voor mij niet gehoeven. Daarin komt dat drammerige aan bod waar Frank zich wel eens schuldig aan maakt. Inmiddels schijnt Keith Frank aan een opvolger te werken. Ik laat me wederom verrassen!

Ron Janssen

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 20-11-04 .